Neeli Megha

ಮಾತಿನಲ್ಲೊಂದು ಮಾತು

2010-12-15T21:01:00.000-08:00

ಮುನ್ನುಡಿ:
ಮನಸ್ಸು ಅತಿಯಾಗಿ ದುಖಃದ ಹೊಳೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದಾಗ, ಕತ್ತಲೆಯ ಕಾಲುವೆಯಲ್ಲಿ ಈಜುಸುತಿರುವಾಗ, ನನ್ನವರು ನಮ್ಮವರು ಯಾರೂ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದೆ ಮನಸ್ಸು ಏಕಾಂತದ ಬಿಸಿಯಲ್ಲಿ ಬೇಯುತಿರುವಗ, ನೋವಿನ ಕನ್ನಡಿಯ ಶೃಂಗಾರ ಗೊಂಬೆಯಾದಾಗ, ಮನಸ್ಸು ಕುರೂಪಿಯಾದಾಗ.. ಈ ಜೀವನದ ಬಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಂತೊಷದ ಅಲೆಯನ್ನು ಶೃಷ್ಠಿಸಲಿಕ್ಕೆ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕುರೂಪು ತನದಿಂದ ದೂರ ಮಾಡಲಿಕ್ಕೆ, ಏಕಾಂತದ ಚಿತೆಯಿಂದ ಹೊರಬರಿಸಲಿಕ್ಕೆ ಮಾತಿನ ಬಾಣಗಳು ಅತ್ಯಾವಶ್ಯಕ. ನಾವು ಯಾರಿಗೂ ಯಾವ ವಿಧದ ಸಹಾಯಮಾಡದಿದ್ದರೂ ಸರೀನೆ, ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಮಜ್ಜಿಗೆಯ ತಂಪು ನೀಡಿದರೆ, ಕೇಳುವವರ ಮನಸ್ಸು ಅಮೃತದ ವಾಸನೆ ತಗೋಳದೆ ಇರುತ್ತೆ. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಾದ ವೃದ್ಧನಿಗೆ ನಾವು ತಾತ ಅಥವ ಅಜ್ಜ ಎಂದು ಕರೆದ ಕೂಡಲೆ ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅರಳೊ ಸಂತೊಷದ ಅಲೆಗಳಿಗೆ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವೆ. ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಮಾತುಗಳಿವೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಅರಿತು ಹಿತವಾಗಿರೊ ಮಾತನ್ನು ಆಡಿದರೆ, ಕೇಳುವವರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಮಜ್ಜಿಗೆ ಕುಡಿಸಿದಂತಾಗುವುದು. ಗಾದೆನೆ ಇದೆಯಲ್ಲವ " ಮಾತು ಬಲ್ಲವನಿಗೆ ಜಗಳವಿಲ್ಲ".
ನಿಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಮಾತು ಮುತ್ತಿನಂತೆ ಇರಲಿ ಎಂದು ಬಯಸುತ್ತ, ಮಾತಿನ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ..
ಮುಗುಳುನಗೆಯ ಜಿಂಕೆಯಾಗಿ ಇಂದು ಮನಸ್ಸು ಕುಣಿದಾಡುತ್ತ ಇಟ್ಟ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಗುರುತು ಈ ನನ್ನ ಮಾತಿನಲ್ಲೊಂದು ಮಾತು.

ಮಾತಿನಲ್ಲೊಂದು ಮಾತು ಮುಗುಳುನಗೆ ಬೀರಿದರೆ, ಮನಸ್ಸೆಂಬ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದ
ಅಲೆಗಲು ಉದ್ಭವಿಸಲಾರದೆ. ಮಾತಿನ ಮಂಟಪದಲ್ಲಿ ಮಾತು ಮಾತುಗಳ ನಡುವೆ ಪ್ರೀತಿ
ಪ್ರೇಮಗಳ ಸರಮಾಲೆಗಳಾದಾಗ ಮನಸ್ಸೆಂಬ ಹುಚ್ಚು ಹೊಳೆಯಲ್ಲಿ ಆನಂದದ ಮಳೆಯು
ಬೀಳಲಾರದೆ? ಹೃದಯದಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಹೃದಯಕ್ಕೆ ತಲಪುವ ಮಾತಿನ ಅಲೆಗಳನ್ನು
ಕಣ್ಣಿಂದ ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯವೆ? ಹೃದಯದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು
ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೆ?

ಭಿಕ್ಷುಕನ ಕೂಗಿನಲ್ಲಿ ಅದ್ಯಾವ ಮಾತು ಮನಸಿನ ಧೃಡತೆಯನ್ನು ಹೊಡೆದು ಕನಿಕರ
ಮನಸಿನ ಬಾಗಿಲನ್ನು ತಗೆಯುವುದೊ? ಕಣ್ಣಿನ ನೋಟದಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಮಾತುಗಳು ಅಡಗಿದೆ
ಎಂದು ಯಾರಿಗೆ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯ. ಮಾತಿಲ್ಲದ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಮಾತುಗಳು ಅಡಗಿದೆ
ಎಂದು ಊಹೆಗೆ ಎಟಕುವುದೆ ಹೇಳಿ.... ಮೌನದಲ್ಲಿ ಮನಸಿನ ಹಲವಾರು ಬಾಗಿಲುಗಳು ತೆರೆದು
ವಿಶಾಲವಗಿರೊ ನೀಲಿ ಮೇಘಗಳ ನಡುವೆ ಸಂಚಾರ ನಡೆಸುವ ಮನಸಿಗೆ, ಹಲವಾರು
ಮಾತುಗಳ ಮೆರವಣಿಗೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ನೀಲಿ ಮೇಘಗಳ ಮಾತಲ್ಲಿ, ಸುಂದರ
ವಿಶಾಲಮನೊಭವಗಳ ಜಾತ್ರೆ ಕಂಡುಬಂದರೆ, ಬೆಳ್ಳಿ ಮೊಡಗಳ ಮಾತಲ್ಲಿ, ನೀಲಿ
ಬಾನಿಗೆ ಬೆಳಕಿನ ದೀಪಗಳ ಸಂತೆಯಗಿ ತೊರಿಬರುತ್ತದೆ. ಕಪ್ಪು ಮೊಡಗಳ ಮಾತಲ್ಲಿ,
ಮುಸ್ಸಂಜೆಯ ಮುಸುಕಲ್ಲಿ ಮೇಘಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಒಂದುಕ್ಕೊಂದು ಸ್ಪರ್ಷಿಸಿ, ಪ್ರೇಮದ
ಖಗ್ಗತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗುವ ಮಾತುಗಳು ಕೇಳಿಬರುತ್ತವೆ...

ನೀರಿನ ಸಂಚಲನದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಮಾತು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಅದೆಷ್ಟು
ಮನಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಒಗ್ಗೂಡಿಸಿ, ಮನಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರತೆಯ ಸವಿಬಂಧನದಲ್ಲಿರಿಸುತ್ತದೆ.
ವಿರಹದಲ್ಲಿರೋ ಪ್ರೇಮಿಯು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮೆಯನ್ನು ಕಂಡಾಗ, ಹೃದಯದಲ್ಲಾಗುವ ಮಾತಿಗೆ
ಕೊನೆ ಎಲ್ಲಿದೆ. ಬಾಯಿಂದ ಬರುವ ಮಾತು ಕೇವಲ ೪ ಸಾಲಾದರೆ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಬರುವ
ಮಾತುಗಳ ಮಹಲಿಗೆ ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚುವವರಾರು. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಬರುವ ಒಂದೊಂದು
ಮಾತುಗಳಿಂದ ಮುತ್ತಿನ ಹಾರ ಪೋಣಿಸಿ ತನ್ನ ಪ್ರೀಯತಮೆಯ ಕೊರಳಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದಾಗ,
ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಗದ ದೀಪ ಹಚ್ಚಿದಂತಾಗವುದು.

ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಸಂಗೀತದ ನಾದ ನುಡಿಸಬಲ್ಲದೆ?ಇಂಪಾದ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ
ತಂಪಾದ ಗಾಳಿಯ ಗಂಧವನ್ನು ಯಾರು ಅರಿಯುವರು. ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವಿನ ಸುಗಂಧ ಮೂಗಿಗೆ
ಬೀರಿದ ಕ್ಷಣವೆ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಾಗುವ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಅದ್ಯಾವ ಮಾತು ಹೊರಬರುವುದೋ
ಯಾರು ಕಾಣುವವರು. ಮಾತು ಕೇವಲ ಮಾತಾಗಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಸಂಭಷಣೆ ಅನ್ನಬಹುದು,
ಆದರೆ ಭಾವನೆಗಳಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮುವ ಶಬ್ಧವಿಲ್ಲದ ಮಾತಿನ ಬಾಣಕ್ಕೆ, ಹೃದಯದ
ಬಡಿತದಲ್ಲಾಗುವ ಬದಲವಣೆಯೇ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಮೇಘಗಳ ಸಂಘರ್ಶದಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮುವ ಶಬ್ಧವನ್ನು ಅದ್ಯಾವ ಮಾತೆನ್ನುವುದು,
ಅದಕ್ಕೆ ಯಾವ ಭಾಷೆಯಂತೆನಾದರು ಕರೆಯಬಹುದು. ಮಾತುಗಳು ಕೇವಲ ಭಾಷೆಯಿಂದ
ಬರುವುದೆನ್ನುವುದಾದರೆ ಮೇಘಗಳ ಘರ್ಷಣೆಗೆ ಯಾವ ಅರ್ಥ ಕೊಡುವುದು.
ಅಂತರಂಗದ ತೆರೆಯಲ್ಲಿ ಛಾಯಿಸಿದ ಚಿತ್ರಣಗೆ ಜೀವನೀಡಿದಾಗ ಅನುಭವವಾಗುವುದು
ಮಾತಿನಲ್ಲೊಂದು ಮಾತು.

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ಮನಸ್ಸು ಅದನ್ನು ಘ್ರಹಿಸಿ ಆನಂದಿಸುತ್ತದೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮಂಕು ತಿಮ್ಮನ
ಬಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಾರಥಿಯಾಗಿ ರಥವನ್ನು ದಿಕ್ಕಿಲದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಿಸುತ್ತದೆ.
ಹಿತವಾದ ಮಾತು ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವಿನ ಕೋಮಲತೆಯನ್ನು ಅರಳಿಸಿದರೆ, ಮಾತಿನ ಮಲ್ಲಿಗೆ
ಹೂವಿನ ಸುಗಂಧದಲ್ಲಿ, ಮನಸ್ಸು ತೇಲಿ ಮಗ್ನನಾದಗ, ಹರುಷಕ್ಕೆ ಕೊನೆಯೆಲ್ಲಿದೆ ಹೇಳಿ.
ಅದಕ್ಕೆ ಹಿರಿಯವರು ಹೇಳಿರೋದು ಮಾತು ಮುತ್ತಿನಂತೆ ಇರಬೇಕ್ಕೆಂದು. ಅದರಲ್ಲು ಮಾತು
ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿದರಂತು ಬರಿ ಮುತ್ತಾಗಿರೊದಲ್ಲದೆ ಮುತ್ತಿನ ಮಾಲೆಯಾಗುವುದು.

ಕನ್ನಡದ ಮುತ್ತಿನ ಮಾತಿನ ಮಳೆಯ ಹನಿಗಳ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ,
ಸಣ್ಣ ಎಲೆಯ ಮೇಲೆ ಬರೆದ ನಾಲ್ಕು ಸಾಲಿನ ಈ ನನ್ನ ಮಾತಿನಲ್ಲೊಂದು ಮಾತು.

ಮೂಲೆಮನೆಯಲ್ಲೊಂದು ಗುಟ್ಟು.....

2010-01-24T20:56:00.000-08:00

ದಿನಕಳೆಯಿತು, ವಾರವಾದವು, ತಿಂಗಳಾದವು ಮನೆಗೆ ಹಾಕಿದ್ದ ಬೀಗ ಗಟ್ಟಿಯಾಯಿತು, ಕದತೆರೆದು ನೋಡಲು ಕೆಚ್ಚೆದೆಯ ಗಂಡಸರು ಕಡಿಮೆ ತೋರಿಬಂತು ಅಂಚಿನೂರಿನಲ್ಲಿ. ಎದೆಯ ಬಡಿತವು ಕಿವಿಯ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಅಲಗಾಡಿಸದಂತ್ತಿರುವ ನಿಶ್ಶಬ್ಧ.. ಮನೆಯ ಹೊರಾಂಗಣವೆಲ್ಲಾ ಕೆಸರಿನ ಜಾತ್ರೆಯಗಿತ್ತು.. ಮನೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿದ್ದ ಮೋತಿ (ನಾಯಿ) ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಮನೆಯ ಸುತ್ತ ತಿರುಗುವುದು ಕಂಡರೆ ಗುಂಡು ಹಾಕಿರೊ ಗುಂಡಿಗೆ ಸಹಾ ಝಲ್ ಅನಿಸುತ್ತೆ. ಭೀಕರ ಭಯಾಂಕರ ನಿಶ್ಶಬ್ಧ. ತಂಗಾಳಿಯ ತಂಪು ಬೆವರಿನ ಬೀಸಣಿಕೆಯಗಿತ್ತು.

ಉಶ್-ಹೋ ಉಶ್-ಹೋ ಉಸಿರು ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು, ಎದೆಯ ಬಡಿತ ಜಾಕಿರ್ ಹುಸೈನ್ ತಬಲಕ್ಕಿಂತ ಕೊಂಚು ಜೋರಾಗಿ ಹೊಡೆಯತೊಡಗಿತು. ಮೈಗೆ ಸುತ್ತಿದ್ದ ಬಿಳಿ ವಸ್ತ್ರ ಗಾಳಿಗೆ ಹಾರಿಹೋಯಿತು.... ಕಾಲಿಗೆ ಮೆಟ್ಟಿದ್ದ ಮೆಟ್ಟು ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರ ಬುನಾದಿಯಂತೆ ತೋರಿತು. ಓಂ ಓಂಓಂ ನಮಃ ಶಿವಾಯವೆಂದು ತುಟಿ ತಟತಟವೆನುತ್ತ , ಹಲ್ಲುಗಳು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತ ಗುನುಗಿಸುತಿದ್ದ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ, ಇನ್ನೇನು ಪ್ರಾಣ ಹಾರಿಹೋಗುತ್ತೇನೊ ಅನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಗಾಳಿ-ಮಾತ್ತೊಂದು ಗಾಳಿಯ ಜೊತೆ ಮಹಾ ಯುದ್ಧವಾಡುವಂತೆ ಬಿರುಗಾಳಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ದಿಕ್ಕು ತೋಚದೆ ಒದ್ದಾಡಿ-ಬಿದ್ದಾಡಿ ಕೂಗತೊಡಗಿದ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ. ಮೋತಿ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಮನೆಯ ಸುತ್ತ ತಿರುಗುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರ ಜೀವವಂತು ಹಾರಿ ಹೊಗುವಂತಿತ್ತು. ಹೇಗೊ ಉರಳಾಡಿ ಬಿದ್ದಾಡಿ ಗುಂಡಿಗೆಯನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು, ತನ್ನ ಮನೆಯ ಸಮೀಪ ತಲುಪಿದ. ಇದು ಒಂದು ಮಹಾ ಆಘಾತವೆ ಸರಿ. ಸಾವಿನ ದವಡೆಯಿಂದ ಪಾರಾಗಿ ಬಂದ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಸಾವನ್ನು ಕಣ್ಣಿಂದ ನೋಡಿದ ಹಾಗಿತ್ತು. ಗುಂಡಿಗೆ ಇಲ್ಲದ, ಮಂತ್ರ-ಪಂತ್ರ ಹೇಳಿಕ್ಕೊಂಡು ಮಹಾ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಹೊರಟ ಗಂಡಸರಿಗೆನು ಕಡಿಮೆ ಇರಲಿಲ್ಲ ಅಂಚಿನೂರಿನಲ್ಲಿ.

ಅಂಚಿನೂರು ನೆಲೆಸಿರುವುದು ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ, ಆದ್ದರಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ರಸ್ತೆ ಹಾಳಾಗಿತ್ತು. ಬಸ್-ಪುಸ್ ಅಂತು ಬಿಡಿ, ಬರಿ ಊಹ-ಪೊಹದಲ್ಲಿ ಬಂದು ಹೋಗುತಿತ್ತು. ಕತ್ತಲಾದಾಗ ವಿದ್ಯುತ್ ದೀಪ ಅಂತು, ಹಬ್ಬ ಹರಿದಿನಕ್ಕೆ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಬಂದು ಹಂಗ ಹಾಯ್ ರಿ - ಬಾಯ್ ರಿ ಅನ್ನುತಿತ್ತು. ಇಂಥ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಮೂಲೆಮನೆಯ ಗುಟ್ಟು ಅಂತು ಇಡೀ ಊರಿಗೆ ಬೆಂಕಿ ದೆವ್ವದ ಶಾಪದಂತೆ ತೋರಿಬಂತು. ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರಿಗೆ ಸಂಭವಿಸಿದ ಆಘಾತದಿಂದ ಊರ ಜನರ ಮುಖಕ್ಕೆ ಭಯದ ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚಿದಂತಿತ್ತು. ಊರ ಗೌಡ ಗವಿಯಪ್ಪ ಪಂಚಾಯಿತಿ ಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ತೀರಮಾನಕ್ಕೆ ಬಂದ. ಏನಪ್ಪ ಅದು ಅಂದರೆ, ಮೂಲೆಮನೆಯ ಗುಟ್ಟನ್ನು ರಟ್ಟು ಮಾಡಲು ಬೆಂಕಿ ಬ್ರಮಃ ಶಾಸ್ತ್ರಿಯನ್ನು ಕರೆತರೆಸಿ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲನ್ನು ತೆರೆಸುವುದು. ಊರ ಜನರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಂದಹಾಸ ಮೂಡಿತು. ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಈ ತೀರ್ಮಾನದಿಂದ ಅಸಮಾಧಾನದ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳಿಗಿದರು. ತನ್ನ ಅಳಿಯ ತಿಪ್ಪನ ಬಳಿ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಅಂಜಿಕೆ ಮತ್ತು ಬೆಂಕಿ ಬಮ್ಮ ಅದಕ್ಕೆ ಪರಿಹರಿಸುವುದಿಲ್ಲವೆನ್ನುವ ಅವರ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡೆಸಿದರು. ಮಾವನ ಆತಂಕ ತಿಳಿದ ತಿಪ್ಪ ಹೀಗೆಂದು ನುಡಿದ "ಹೆ ಬೆಂಕಿ ಬಮ್ಮ ಶಾಸ್ತ್ರಿ ಅಂದರೆ ತಮಾಷೆಯೇನು, ಅವರು ಬೆಂಕಿ ಮಾವ". ಮುಳ್ಳಿನ ಕಾಲಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದ್ದ ಶ್ರೀಕಂಠಯ್ಯನವರಿಗೆ ಎಲ್ಲಾವು ಮುಳ್ಳಿನ ಮಳೆಯಾಗಿತ್ತು.

ಬೆಂಕಿ ಬ್ರಮಃನ ಪವಾಡ ಅಮವಾಸೆಯ ದಿನ ಮಧ್ಯ ರಾತ್ರಿ ಸುಮಾರು ೧೨ಘಂಟೆಗೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಇಡಿ ಊರಿಗೆ-ಊರೆ ಮೂಲೆಮನೆಯ ಹತ್ತಿರ ನೆಲೆಸಿತ್ತು. ಬೆಂಕಿ ಬ್ರಮಃ, ಬೇವಿನ ಸೊಪ್ಪನ್ನು ಹಿಡಿದು ಮೋತಿಯ ತಲೆಗೆ ರಪ-ರಪವೆಂದು ಹೊಡೆದು ಓಂ ಮಾಯಿಕಿ-ಪ್ಯಾಕಿ-ಪನ್ನಿಲ್ಲ ಕೊದಕ್ಕಿ ಚಿಮಿನಿಕಿ ಚಾ ಚುಂ ಚುಂ ಛಯ್ಯ ಛಯ್ಯ ವೆಂದು ಕೂಗಿದ!!!!!!!!! ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಊರ ಜನರೆಲ್ಲಾ ಏನೊ ಮಹಾಮಂತ್ರ ಇದೆಯಪ್ಪ ಅಂತ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಪಟ್ಟು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಜನಗಳ ಗುಂಪಿಂದ ಬಾಲಕ ಬಸ್ಸ್ಯ ಇದೆನಪ್ಪ ಬೆಂಕಿ ಬ್ರಮಃ ಛಯ್ಯ-ಛಯ್ಯ ಹಾಡು ಹಾಡುತಿದ್ದಾನೆ ಅಂತ ನಗುತ್ತ ತನ್ನ ಗೆಳೆಯ ವಿರೂಪನಿಗೆ ಹೇಳಿದ.... ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಬಸ್ಸ್ಯನ ತಾಯಿ ಬೀರವ್ವ ಮಗುವಿನ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿದಳು. ಮೋತಿಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಏಟು ಹೊಡೆಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮನೆಯಿಂದ ಒಂದು ಸದ್ದು ಕೇಳಿತು, ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಬೆಂಕಿ ಬ್ರಮಃ ತಾನು ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಭಸ್ಮನಾದಂತಿತ್ತು. ಕೂಗು ಹೀಗಿತ್ತು " ನಿನ್ನ ಸಾವು ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ ಹಾ ಹಾ ". ಬೆಂಕಿಗೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ತೋಚಲಿಲ್ಲ. ಊರ ಜನರ ಮುಂದೆ ತನ್ನ ಟಯರು ಇಂಗೆ ಪಂಚರ್ ಆಗುತ್ತೆ ಅಂತ ಭವಿಶ್ಯ ಬೆಂಕಿ ಊಹೆ ಮಾಡಿರಲಿಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಬೆಂಕಿ ಬ್ರಮಃ ಏನಾದರು ಮಾಡಿ ಸಾಹಸ ಮಾಡಿಯೆ ಬಿಡಬೇಕೆಂದು ೧೦ ಜನರಿಂದ ಆಯುಧ ತರೆಸಿ, ಬಾಗಿಲನ್ನು ಹೊಡಿಸಲಿಕ್ಕೆ ಕರೆದನು. ಇನ್ನೇನು ಆಯುಧದಿಂದ ಹೊಡೆಯುದರೊಳಗಾಗಿ ೧೦ ಅಂಗುಲದ ಸರ್ಪವೊಂದು ಊರ ಜನರ ಮೈ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ಜನರ ಪ್ರಾಣದ ಜೊತೆ ಜಾರಬಂಡಿ ಆಟವಾಡಿತು. ಇದನ್ನು ಕಂಡ ಬೆಂಕಿ ಬ್ರಮಃ ಪಂಚೆ ಉದರಿದಂತೆ, ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದ ನಾಯಿಯಂತೆ, ಹಿಂದೆ-ಮುಂದೆ ನೋಡದೆ ಹಿಗ್ಗಾ-ಮುಗ್ಗಾಗಿ ಓಡಿದನು. ಊರಿಗೆ-ಊರೆ ಒಲಂಪಿಕ್ಸ್ ಗೇಂ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ, ಒಬ್ಬರಿಗಿಂತ ಒಬ್ಬರು ವೇಗವಾಗಿ ಓಡೋಡಿ ತಮ್ಮ ಮನೆ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡರು. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲು ಬಿರುಗಾಳಿಯ ಸದ್ದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಊರ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಮತ್ತಾವುದು ಸದ್ದಿರಲಿಲ್ಲ.

ಮರುದಿವಸ ಎಂದಿನಂತೆ ಊರ ಜನರು ಪಂಚಾಯಿತಿ ಕಟ್ಟೆಗೆ ಸೇರಿದರು. ಜನರು ಊರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವ ಗಟ್ಟಿ ಮೇಳವನ್ನು ಊರ ಗೌಡರ ಮುಂದೆಬಾರಿಸತೊಡಗಿದರು. ಮೂಲೆಮನೆಯ ಗುಟ್ಟಿಂದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಸರಪಣಿಯಲ್ಲಿ ಜನರು ಬಂದ್ಧಿತರಾಗಿದ್ದರು. ಊರ ಮಕ್ಕಳು ಸಾಯುತ್ತಿರುವ ಸಂಖೆ ದಿನ ದಿನ ಏರುತ್ತಲೆ ಇತ್ತು. ಊರ ಹೆಂಗಸರ ಗೋಳು ಗೌಡರಿಗೆ ನಿದ್ರೆ-ನೆಮ್ಮದಿ ಕೆಡಿಸಿ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಂಪಿರುವೆಯ ಗೂಡು ಮಾಡಿತ್ತು. ಗೌಡ ಬೆಂಕಿ ದೆವ್ವದ ಕಾಟವಿರಬಹುದೇನೊ ಅಂತ ತಿಳಿದು, ಬೆಂಕಿ ದೆವ್ವಕ್ಕೆ ಶಾಂತಿ ಮಾಡಿಸಬೇಕೆಂದು ಊರ ಜನರನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಂಡ. ಈ ಕಾಟ ಶುರುವಾದಾಗಿನಿಂದ ಬೆಂಕಿ ದೆವ್ವಕ್ಕೆ ಕೋಳಿ, ಮೇಕೆ ಬಲಿ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ ಇದೀವಿ ಮಹರಾಯರೆ ಆದರು ಕಡಿಮೆ ಆಗುವ ಲಕ್ಷಣಾನೆ ಕಣಿಸ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದರು ಊರ ಜನರು.

ಗವಿಯಪ್ಪ ತಲೆ ಕೂದಲು ಕೆದರಿ, ಕೈ ಸೊತು ಪೋಲಿಸ್ ಮಲ್ಲಣ್ಣ ಎಸ್.ಐ ಗೆ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಿಹುದಾಗಿ ಬೇಡಿಕೊಂಡರು. ಮಲ್ಲಣ್ಣನು ಮಾತು ಕಡಿಮೆ, ಮೈ ಮೂಳೆಮುರಿಯುವುದು ಕೊಂಚ ಹೆಚ್ಚು. ಮಲ್ಲಣ್ಣ ಮರುದಿನವೆ ಊರ ಬಾಗಿಲನ್ನು ತಲುಪಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಂಶೊಧನೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಮನೆಯ ವಿಷಯ ಬಂದಾಗ ತಿಳಿದು ಬಂತು, ತಾಯಣ್ಣ ಮತ್ತು ದೇವಮ್ಮ ಎಂಬ ದಂಪತಿ ವಾಸ ಮಾಡುತಿದ್ದರು ಎಂದು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಅವರಿಬ್ಬರು ಮಾಯವಾದರು, ಯಾರಿಗು ಸುಳಿವಿರಲಿಲ್ಲ. ತಾಯಣ್ಣ ಊರಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿ ಒಬ್ಬರ ಹತ್ತಿರ ಸಾಲ ಮಾಡಿದ್ದರು. ವಿಷಯ ತಿಳಿದ ಮಲ್ಲಣ್ಣ, ಸಾಲ ಚುಕ್ತ ಮಾಡಲಿಕ್ಕಾಗದೆ ದಂಪತಿಗಳು ಪರಾರಿಯಾಗಿರಬಹುದೆಂದು ತಿಳಿದರು. ಮೂಲೆಮನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿಬಂದ ಮತ್ತೊಂದು ವಿಷಯವೆಂದರೆ ಕಲ್ಲು ಕೇಶವನ ಪ್ರಾಣ ಹಾರಿದ ವಿಷಯ. ಕಲ್ಲು ಕೇಶವ ಕುಂಬಾರ. ಗಡಿಗೆ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡಿ ಮರಳಿ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಆ ಮನೆಯಿಂದ ಒಂದು ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿ ಬಂತು, ನಂತರವೆ ಜೀವ ಹಾರಿತು. ಆಶ್ಚರ್ಯ ಸನ್ನಿವೇಶವೆಂದರೆ ಕೇಶವನಿಗೆ ಯಾವುದೆ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪೆಟ್ಟಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಮಲ್ಲಣ್ಣನಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಗಾಬರಿಯಾಗಿದಂತು ನಿಜ. ಮುಖದಲ್ಲಿ ಗಂಭೀರ ಭಾವನೆ ತೋರಿದರು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಬಂಡೆಯಿಂದ ಜಾರಿದ ಚಿಲುಮೆಯ ನೀರಿನ ತರಹ ಬೆವರು ಸಹ ತೊರಿತು.

ಪೋಲಿಸರ ಸಂಶೊಧನೆ ಏನೊ ಶುರುವಾಯಿತು, ಆದರೆ ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲೆ ಮಲ್ಲಣ್ಣ ಗಾಳಿವಿಲ್ಲದ ಕಲ್ಚೆಂಡಾದನು. ಯೋಚನೆಯ ತಳಹದಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದ ಮಲ್ಲಣ್ಣ, ತಂಬಾಕಿನ ತುಂಡನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕೊನೆಗೂ ಒಂದು ಕುತುಹಲಕಾರಿಯಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಊರ ಜನರ ಮುಂದಿಟ್ಟ. ಕುಂಬಾರ ಸತ್ತಿದು ನಿಜ ಆದರೆ ಕೂಗು ಕೇಳಿದವರಾರು? ಬೇರೆ ಯಾರೊ ಕುಂಬಾರನ ಜೊತೆ ಇರಬೇಕಲ್ಲವೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಉತ್ತರ ಪಂಪ. ಪಂಪ ಕುಂಬಾರ ಕೇಶವನ ಶಿಶ್ಯ. ಪಂಪವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ ಪಂಪ ಕೇಳಿದ ಕೂಗು " ನಿನ್ನ ಸಾವು ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ ಹಾ ಹಾ.ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಕೇಶವ ಸತ್ತು ಹೋದ... ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಏನು ತೊಚದೆ ಊರ ಗೌಡರ ಮನೆ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಿದೆ ಸಾರ್" ಎಂದ ಕೆಂಪ. ಮಲ್ಲಣ್ಣನಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಮೊದಲನೆಯ ಸುಳಿವು ಏನೆಂದರೆ ಬೆಂಕಿ ಬ್ರಮಃ ಮತ್ತೆ ಕುಂಬಾರನಿಗಾದ ಅನಾಹುತದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಬಂದ ಕೂಗು ಒಂದೆ. ಎರಡನೆಯ ಸಂಶೊಧನೆವೆಂದರೆ ತಾಯಣ್ಣನನ್ನು ಹುಡುಕುವುದು.

ಮೂರನೆಯ ವಿಷಯ ಮೋತಿಯನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಮೋತಿ ಅತಿ ಬುದ್ಧಿವಂತ ನಾಯಿ :-) (ನಾವೆಲ್ಲರು ಮಾದರಿ ಪಾಠಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಓದಿರುವ ಹಾಗೆ) ಅದು ಯಾಕೆ ಮನೆಯ ಸುತ್ತ ಪ್ರತಿ ದಿನ ತಿರುಗುವುದು, ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಿನ ಬಳಿಯಿಂದ ಸರ್ಪದ ಗೂಡನ್ನು ಹುಡುಕುವುದು.

ಹೀಗೆ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಗುಟ್ಟನ್ನು ಬಿಡಿಸುತ್ತ ನಡೆದ ಮಲ್ಲಣ್ಣನಿಗೆ ಜಯದ ಬಾಗಿಲು ಸಮೀಪವೆನಿಸಿತು. ಮಲ್ಲಣ್ಣ ತಾವೊಂದು ಬಾರಿ ಕೂಗನ್ನು ಕೆಳಬಯಸಿದರು. ಪೋಲಿಸರ ಸಹಾಯದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಮೂಲೆಮನೆ ಹತ್ತಿರ ಬಂದೂಕಿನ ಮದ್ದು ಸಿಡಿಸಿದರು. ಕೆಲವೆ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಬಂತು ಕರಿಮೊಡಛಾಯೆಯ, ಗಟ್ಟಿಗಾಳಿಗೆ ಗುಡಿಗಿದ ಕೂಗು " ನಿನ್ನ ಸಾವು ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ ಹಾ ಹಾ ". ಮಲ್ಲಣ್ಣ, ಹುಲಿ ಹೆಬ್ಬುಲಿಗೆ ಬಾಗದವ, ಗುಂಡಿಗೆಯ ಗಂಡು, ಕೂಗನ್ನು ರೆಕಾರ್ಡಿಂಗ್ ಮಾಡಿಸಿದ. ನಂತರ ಧ್ವನಿ ಸಂಶೊಧನೆ ಕಛೇರಿಗೆ ಕಳಿಸಿದನು. ಕುತುಹಲಕಾರಿಯಾಗಿ ಧ್ವನಿ ಸಂಶೊಧನೆ ಕಛೇರಿಯ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಮಲ್ಲಣ್ಣನಿಗೆ, ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತ ಪಡೆಸಿದ ಉತ್ತರ, ಕೂಗು ಯಾವುದೆ ಭೂತ ಅಥವ ಮನುಷ್ಯನ ಧ್ವನಿವಿರಲಿಲ್ಲ. ನೀವೆಲ್ಲರು ಆಶ್ಚರ್ಯ ಪಡುವಂತೆ ಮಲ್ಲಣ್ಣನು ಪಟ್ಟಿದ. ಧ್ವನಿ ಒಂದು ಗಿಣಿಯದಾಗಿತ್ತು. ಈ ಸಾಕ್ಷಿಮೂಲಕ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಗಿಣಿ ಇರುವುದಂತು ಖಡಾ ಖಂಡಿತವೆಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದ. ಎರಡನೆಯ ಗುಟ್ಟು ಮೋತಿಯದಾಗಿತ್ತು. ನಾಯಿ ತರಭೇತಿ ಕೇಂದ್ರದಿಂದ ಪರಿಶೀಲನೆ ಮಾಡಿಸಿದಾಗ ಮೋತಿ ಮನೆಯ ಯಜಮಾನನಿಂದ ಮನೆ ಕಾಯುವ ಅಪ್ಪಣೆ ಪಡೆದಿತ್ತು. ಮಲ್ಲಣ್ಣನಿಗೆ ಇವೆಲ್ಲ ವಿಚಿತ್ರ ಕನಸಿನ ಕಥೆಯಂತೆ ತೋರುತಿತ್ತು. ಮಲ್ಲಣ್ಣ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಹೊಡೆಸುವುದಾಗಿ ಆದೇಶ ನೀಡಿದನು. ಇದನ್ನು ತಿಳಿದ ಗವಿಯಪ್ಪ, ಗಾಬರಿ ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿಯಂತೆ ಮಲ್ಲಣ್ಣನನ್ನು "ಸ್ವಾಮಿ ನಾವು ಬಡಪಾಯಿ ಜನಗಳು ವಾಸಮಾಡುವ ಸ್ಥಳವಿದು. ನಮ್ಮ ಊರ ಮಕ್ಕಳ ಪ್ರಾಣ ನಿಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಈಗಲೆ ಹೊಡೆಸದಿರಿ" ಎಂದು ಕೊರಿದನು. ಜನರ ಕೋರಿಕೆಯಂತೆ ಮಲ್ಲಣ್ಣನು ಸರಿಯೆಂದ. ಮೂರನೆಯ ಗುಟ್ಟು ಸರ್ಪದ ಬಗ್ಗೆ ಅವನಿಗಿದ್ದ ಅನುಮಾನ. ಮಲ್ಲಣ್ಣ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ಇದ್ದ ಸರ್ಪವನ್ನು ಬೆಂಕಿಯ ಭಯ ತೋರಿಸಿ ಓಡಿಸಿಯೆ ಬಿಟ್ಟ.

ಬಾಗಿಲನ್ನು ತೆರೆಯಬೇಕಾದ ಸನ್ನಿವೇಶ. ಮಲ್ಲಣ್ಣನ ತೀರ್ಮಾನ ಊರ ಜನರ ಮುಂದಿಟ್ಟ. ಈ ಮನೆಯನ್ನು ಕಾಪಡಲಿಕ್ಕೆ ತಾಯಣ್ಣ ನಡೆಸಿದ ಕುತಂತ್ರವಿದು. ಯಾರೂ ಮನೆಯ ಸುತ್ತ ಬಾರದಂತೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಕಾವಲಿಟ್ಟ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಗಿಣಿವಿದೆ, ಹೊರಗಡೆ ಮೋತಿವಿದೆ, ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ಸರ್ಪವಿದೆ. ಇದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯವೆಂದು ಅನುಮಾನ ಬರುವುದು ಸಹಜ. ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ತಾಯಣ್ಣ, ಒಬ್ಬ ಮಾಟ-ಮಾಯ ತರಭೇತಿ ಪಡೆದಿದ್ದ ಮನುಷ್ಯ. ಅವನು ಪ್ರಾಣಿ-ಪಕ್ಷಿಗಳಿಗೆ ಮಾತು ಕಲಿಸಿ ಕೆಲಸಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತಿದ್ದ. ಜನರಿಗೆ ಹೆದರಿಸಿ ಸಾಲ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕೊನೆಗೆ ಸಾಲದ ಹಣ ಹಿಂತಿರುಗಿಸಲಾಗದೆ ಓಡಿ ಹೋದನು. ಆದರೆ, ಅವನ ಸ್ವಂತ ಮನೆಯಾದುದ್ದರಿಂದ ಮನೆಯನ್ನು ಯಾರು ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಾರದೆಂದು ಈ ರೀತಿ ಕಾವಲಿರಿಸಿ ಓಡಿ ಹೋದನು. ಮಲ್ಲಣ್ಣನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಊರ ಜನರಿಗೆ ಅತಿಯಾದ ನಂಬಿಕೆ ಏನು ಬರಲಿಲ್ಲ ಆದರೆ ಈ ಸರ್ತಿ ಮಲ್ಲಣ್ಣನನ್ನು ತಡಿಯಲಿಕ್ಕಾಗಲಿಲ್ಲ. ಮಲ್ಲಣ್ಣ ಅತಿ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯಿಂದ ಮೋತಿಯನ್ನು ಸೆರೆ ಹಿಡಿದನು. ನಂತರ ಐದಾರು ಆಳುಗಳಿಂದ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಹೊಡೆಸಿದನು. ಊರ ಜನರು ಈ ಸರ್ತಿ ಆಯುಧವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದೆ ಸಜ್ಜಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದರು. ಬಾಗಿಲನ್ನು ಹೊಡೆದಾಯಿತು. ಗುಟ್ಟು ರಟ್ಟಾಗಿ ಹೋಯಿತು. ಮನೆಯಿಂದ ಹಾರಿಬಂದ ಗಿಣಿ ಅದೆ ಕೂಗನ್ನು ಕೂಗಿ ಹಾರಿಹೋಯಿತು. ಊರ ಜನರು ಸುಮಾರು ಐದಾರು ಘಂಟೆ ಚಪ್ಪಾಳೆ ಬಾರಿಸಿ, ಹಬ್ಬದ ವಾತವರಣ ಶ್ರುಷ್ಠಿಸಿದರು. ಅದೇನು ಸಡಗರ ಅದೇನು ಸಂಭ್ರಮ ಬಣ್ಣಿಸಲಿಕ್ಕಾಗದು.

ಗವಿಯಪ್ಪನಿಗೆ ಅನುಮಾನದ ಭೂತ ಮಾತ್ರ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ, ಕುಂಬಾರ ಕೇಶವ ಸತ್ತಿದ್ದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ತಿಳಿದಿಲ್ಲವೆಂದು. ಅದಕ್ಕು ಮಲ್ಲಣ್ಣನ ಬಳಿ ಉತ್ತರವಿದೆ. ಕುಂಬಾರನ ಒಡತಿ ಹೇಳಿದ ಪ್ರಕಾರ, ಕುಂಬಾರನಿಗೆ ಹೃದಯ ಬಡಿತದ ಕಾಯಿಲೆ ಇತ್ತು. ಸಮಾಧಾನದ ಸಂತೆಗೆ ಸಜ್ಜಾಗಿದ್ದ ಗವಿಯಪ್ಪನ ಬಳಿ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆವಿತ್ತು. ಮಕ್ಕಳು ಸಾಯುತ್ತಿರುವುದೇಕೆ?. ಆಟದ ಹುಚ್ಚು-ಚಕ್ರವಿಲ್ಲದ ಬಂಡಿಯ ಮೇಲೆ ಸವಾರಿ ಮಾಡಿದ ಮಕ್ಕಳು ವಿಷಪೂರಿತ ಹಣ್ಣೊಂದನ್ನು ತಿಂದಿರುವ ಸಂಗತಿ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿದಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇದರ ಬಾಲವನ್ನು ಹಿಡಿದು ತಳಹದಿ ತಲುಪಿದ ಮಲ್ಲಣ್ಣನನಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು, ಕಾಡು ವಿಷಪೂರಿತ ಗಿಡವೊಂದು. ಮಲ್ಲಣ್ಣನ ಸಂಶೊಧನೆಗೆ ಇಡಿ ಅಂಚಿನೂರಿಗೊಂದೆಯಲ್ಲ, ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲಿನ ಹತ್ತೂರಿನ ಜನರು ಪ್ರಶಂಸೆ ಮಾಡಿದರು. ಗುಟ್ಟು ರಟ್ಟಾದ ಕೆಲವೆ ದಿನದಲ್ಲಿ ಮಲ್ಲಣ್ಣ ಮತ್ತು ತನ್ನ ತಂಡದವರು ತಾಯಣ್ಣ ಮತ್ತು ಅವರ ದಂಪತಿಯನ್ನು ಮಿಂಚೂರಿನಲ್ಲಿ ಸೆರೆಹಿಡಿದು ಊರ ಜನರಿಗೆ ವಿಷಯ ತಲುಪಿಸಿದರು.

ಮೂಲೆಮನೆಯ ಗುಟ್ಟು, ಇಡಿ ಊರಿಗೆ-ಊರೆ ಮುದರಿಕೊಂಡು ರಸವಿಲ್ಲದ ಕಬ್ಬಿನಂತೆ ಮಾಡಿತು. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಅಂಚಿನೂರು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟು ಶಾಂತಿಯಿಂದ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಿದರು. ಕೆಚ್ಚೆದೆಯ ಗಂಡಸರ ಗುಂಡಿಗೆಯನ್ನು ನುಚ್ಚುನೂರು ಮಾಡಿದ ಮೂಲೆಮನೆಯಲ್ಲೊಂದು ಗುಟ್ಟು ಊರಿಗೆ ಒಳ್ಳೆ ಪಾಠವನ್ನು ಕಲಿಸಿತು. ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ ಇರಲಿ, ಅದಕ್ಕೆ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಧರ್ಯವಿರಲಿ..ಧರ್ಯ ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ ಜೊತೆ-ಜೊತೆಯಾಗಿ ಸಾಗಲಿ... ಇವೆರಡಿಲ್ಲದೆ ಇದ್ದರೆ ಮತ್ತೊಂದು ಮೂಲೆಮನೆಯಲೊಂದು ಗುಟ್ಟು ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನಿಲ್ಲುವುದು ಖಡಾ ಖಂಡಿತ.....

ಅಂಚಿನೂರಿನ ಮೂಲೆಮನೆಯಗುಟ್ಟನ್ನು ರಟ್ಟಿಗಿಟ್ಟ ಮಲ್ಲಣ್ಣ ಯಾರಿರಬಹುದೆಂದು ನಿಮಗೆ ತಿಳಿಯಲು ಕುತೂಹಲವೆ???? ????
??????
???????
???......
ಧರ್ಯ+ಬುದ್ಧಿ= ಮಲ್ಲಣ್ಣ ( ಈ ಫ಼ಾರ್ಮುಲದ ಹೆಸರು ಅರ್ಥನುವರ್ಥನು ಲೆಕ್ಕಗಳ್ಳು )

ಅದ್ಭುತ!

2009-03-08T13:44:00.000-07:00

ಮೋಡದ ಮರೇಯಲ್ಲಿ ....
ಬೆಳಕಿನ್ ಕೀರಣದಲ್ಲಿ.... ಕಳೆದು ಹೋದ ಕ್ಷಣಗಳು ಅದ್ಭುತ .....

ಕಣ್ಣೀಂದ ಕಾಣದ ಪ್ರೀತಿಯ....
ಮನಸೋಂದು ಹೆಳೀದ ತುಟಿ ಪಿಟುಗಿಸಿದ್ ಮಾತುಗಳು ಅದ್ಭುತ.....

ಹಕ್ಕಿಯ ಕೊಕ್ಕರೆಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದ ಮಾತು.....
ಮೀನಿನ ಹೆಜ್ಜೇಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದ ಚಲನೆ ಅದ್ಭುತ...

ಮನಸೋಂದು ಕುಡೀಟ್ಟ ಕೊರಗು.....
ಮನಸೋಂದು ಕುಡೀಟ್ಟ ಹುಮ್ಮಸೀನ ಮಾತು ... ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದ್ದ ಕ್ಷಣಗಳು ಅದ್ಭುತ

ಗುಡಿಯ ನೋಡಿರಣ್ಣ

2008-08-16T23:28:00.000-07:00

ನನ್ನ ಆರಾದ್ಯ ದೈವ..........
ನಾನು ಎಂಬ ಅಹಂಕರವ ಮರೆಸುವ, ನಾವು ಎಂಬ ಜೀವನದ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲಿದ ಶ್ರೀ ಸಂತ ಶಿಶುನಾಳ ಶರೀಫ ರವರಿಗೆ ನನ್ನ ಹೃದಯ ಪೂರ್ವಕ ಸ್ರಸ್ತಂಗ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು...

ನಾವು ಹಿಂಗ್ಯಾಕ!

2008-07-27T17:25:00.000-07:00

ನಾವು ಹಿಂಗ್ಯಾಕ!
ನಾವು ಹಿಂಗ್ಯಾಕ ... ನಾವು ಹಿಂಗೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಹೇಂಗೆ ಇರಬಹುದಿತ್ತು....
ಹಾಂಗೆ ಅಂದರೆ ಹೇಂಗೆ,

ಚಿಕ್ಕವರಿದ್ದಾಗ ದೊಡ್ದವರಾಗ ಬೇಕಂತ ಅಸೆ
ದೊಡ್ದವರಗಿದ್ದಾಗ ಚಿಕ್ಕವರಾಗ ಬೇಕಂತ ಅಸೆ ಹಿಂಗ್ಯಾಕ !

ಗೋಧಿಬಣ್ಣದ ಚೆಲುವೆ ಕಂಡಾಗ, ಬಿಳಿಬಣ್ಣದ ರಂಗಿನ ಅಸೆ
ಬಿಳಿಬಣ್ಣದ ಫಿಗುರ್ ಬಳಿ ಇದ್ದಾಗ , ನಮ್ಮೂರ ಫಿಗುರೆನ ಅಸೆ ಹಿಂಗ್ಯಾಕ !

ಮೇಲ್ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ ಕೆಳಮನೆಯ ಅಸೆ
ಕೆಲಮನೆಯಲಿ ಇದ್ದಾಗ ಮೇಲ್ಮನೆಯ ಅಸೆ ಹಿಂಗ್ಯಾಕ !

ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿದಾಗ ಡಿಲ್ಲಿಯ ಅಸೆ
ಡಿಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿದಾಗ ಗಲ್ಲಿಯ ಅಸೆ ಹಿಂಗ್ಯಾಕ !

ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ನಲ್ಲಿದಾಗ ಬೆಂಚಲ್ಲಿ ಇರೋಕೆ ಅಸೆ
ಬೆಂಚಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ ಪ್ರೋಜೆಕ್ಟ್ನಲ್ಲಿರೋಕೆ ಅಸೆ ಹಿಂಗ್ಯಾಕ !

ಇಂಡಿಯಾದಲ್ಲಿದಾಗ ಪಿಜ್ಜಾ ,ಬುರ್ಗೆರ್ ನ ಅಸೆ
ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿಗ ಇಡ್ಲಿ ವಡ , ದೋಸೆಯ ಅಸೆ ಹಿಂಗ್ಯಾಕ !

ಅವಳು ಬಳಿ ಇದ್ದಾಗ ಬೇರೆಯವಳ ಅಸೆ
ಯಾರು ಇಲ್ಲದೆ ಇದ್ದಾಗ ಅವಳ ಅಸೆ ಹಿಂಗ್ಯಾಕ !

ಇಂಡಿಯಾದಲ್ಲಿರೋವರಿಗೆ ಅಮೇರಿಕಾದ ಹುಚ್ಚು
ಇಲ್ಲಿರೋವರಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗೋ ಹುಚ್ಚು ಹಿಂಗ್ಯಾಕ!

ಹಿಂಗೆ ಹಾಂಗೆ ನಡುವೆ ಜೀವನದ ಬಂಡಿ ಸಾಗಲಿದೆ
ಗುರಿ ತಲಪುವ ಮುನ್ನ ಬದುಕಲು ಮರೀಬೇಡಿ ,

ಬದುಕು ಬಂಗಾರ.. ಬದುಕಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಅದವೆ ಸಿಂಗಾರ...

ಅವಳ ನೆನಪು

2008-07-27T01:22:00.000-07:00

ಅವಳ ನೆನಪು

ಕಾಡಿದೆ ಇಂದು ಅವಳ ನೆನಪು....
ಅಂದೆ ಮುಗಿಯುತೆಂದೆ ಅವಳ ನೆನಪು...
ಇಂದು ಎಂದೆಂದೂ ಸದಾ ಇರುವೆ ಎಂದಿದೆ ಅವಳ ನೆನಪು

ಕೆರೆಯ ಮೇಲಿನ ಎಲೆಯ ಮೇಲೆ ಆಣೆ॥
ಅವಳು ಇಟ್ಟ ಎಜ್ಜೆಯ ಗೆಜ್ಜೆಯ ಮೇಲಿನ ಆಣೆ ...
ಮನದಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡಿದೆ ಇಂದು ಅವಳ ನೆನಪು ....

ಹೇಗೆ ನಾ ಮರೆಯಲಿ ಅವಳ ನೆನಪು ...
ಮರೆತು ಕೂಡ ಮರೆಯದಾಗಿದೆ ಅವಳ ನೆನಪು ...
ದ್ವನಿ ದ್ವನಿ ಪ್ರಥಿದ್ವಾನಿಯಗಿದೆ ಅವಳ ನೆನಪು ...

ತುಂಡು ತುಂಡು ಪುರ್ನಚಂದರಿನ ಮುಖವಾಡ ...
ಸವಿ ಸವಿ ಮಾತಿನ ಮಂದಾರ .....
ಚುಂ ಚುಂ ಗೆಜ್ಜೆಯ ಸಂಗೀತ ಅವಳ ನೆನಪು ....

ಮುಂಜಾನೆಯ ತುಸು ಪಿಸಿನ ಗುಸು ಪಿಸು ಮೌನ ರಾಗ ...
ಮದ್ಯಾನದ ಹಾಲು ಸಕ್ಕರೆಯ ಭಾವಗೀತೆ .....
ಮುಸಂಜೆಯ ಕಡಲ ತಿರದ ಹೃದಯಗೀತೆ ಅವಳ ನೆನಪು ....

ಎಲ್ಲಿರುವೆ ನಾ ಇಂದು .....
ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಹೋಗಲಿ ನಾ ಮುಂದು .....
ನಾ ನಿನ್ನ ಮರೆಯಲಾರೆ ಎಂದಿದೆ ಅವಳ ನೆನಪು ....

ಕಾಡಿದೆ ಇಂದು ಅವಳ ನೆನಪು....
ಅಂದೆ ಮುಗಿಯುತೆಂದೆ ಅವಳ ನೆನಪು...
ಇಂದು ಎಂದೆಂದೂ ಸದಾ ಇರುವೆ ಎಂದಿದೆ ಅವಳ ನೆನಪು

Is this the way of life

2008-06-22T17:33:00.001-07:00

>>>>>>>It was Monday my first day to office. I was very much tensed. Day before that day, my friends asked party many times but I didn't give them as I was tensed. Monday Nov 20th 2003, my life’s first working day. I was a fresher, joined in Xxx Company; hr took me to cubical and introduced me to every one. I met my manager, he looked pretty cool. Even though I was tensed coz I was a fresher, didn’t have any corporate experience. My manager took me to cafeteria, and offered the lunch. I dont know, I didn't feel comfortable coz they were my seniors; Eating with them was bit difficult.

It was around 3'clock, he assigned a project work. He gave lot of materials and asked me to study. I rushed to home around 5'clock and started studying till 12'clock. I switched off my mobile as my friends used to call me to go coffee day. They are cool but I am not. Day by day I worked very hard to impress my project manager. I used to go office on weekends also. Even though shyama ranganath got best performer award. I was disappointed a bit. But I doubled my energy without wasting time roaming here and there. Finally I got a star of the xxx company award. I was very happy but still at the same time I was tensed as software market have gone down.

Life continued same way. My age also increased with the time. I got married, I took only 15 days leave as my project was in critical stage and moreover I was the only one who knew top to bottom of project. My wife pleaded like anything to go honeymoon, but honeymoon is wastage of money. Life continued. My wife was pregnant, after one successful delivery. Finally second delivery also went smoothly. I didn't spend a single rupee for medical and children education as my in law's are rich by birth. I simply collected my money so that I can make use of it when in bad situation.

Life continued. I went to onsite finally after doing lot of hard work, first time I visited US, what a country yaar. But I was tensed as it’s not safe to roam like in India. I saved a lot; I didn't spend the money at all. Every one of my friend called their wife’s to live with them in us ha ha.. They didn’t do any saving. That’s why I lived alone in us for 5yr. u knows I stayed with 4 room mates in 1 bhk, I saved $3k per month. It will be 120k inr. Huge money.

Life continued.... hey I didn't buy car also man, I used my in law's car, life after coming from us was good yaar, and I have huge bank balance. I have dream of going to madikeri, but I didn't have time to go. I thought I will go after I retire from office, that time there will be no work.

Life continued.............life continued.............life continued.............
Life continued.............life continued.............life continued..................................
Finally...............................

I would have done late night parties.... I would have gone to pubs; disco...I would have boozed and enjoyed life in nasha... I would have taken my wife to some shopping, trips.....
She is the only one always supported and treated like a mother... but I failed to make her happy....I would have gone for hunting in jungle... trekking..... I would have at least visited madikeri.... my dream place to live in...........I would have gone long drives... I love to go long drives..... I missed cofeeday chats with my friends....

Today Nov 24th 2038...... I am 60 yr old.... I have money, time..... I can't do anything except sleeping on the bed. To stand up also I need to take help of stick. I would have taken my wife to live with me in us... those 5yr living alone... where to bring those 5yr back... I am ready to pay 140k inr per month...
********Always I worried about tomorrow instead enjoying the today********
********Tensed a lot without a meaning**********
********what ever happens will happens...Wheather good or bad... we have to face*******
I missed everything........ Can I get back to my 24yr old age??????????????????????

The above story might happen to some ones life...... I dont want it to happen in my life at any cost......... I earn to spend..... I spend to live happily... we are living our own life so we have all rights to decide and make our life happy. When u looks back at the age of 60's you should feel that **OH MY GOD, I HAVE DONE EVERYTHING**, and you should smile all the way of you journey..........

Hope you all feel the same way. And make your every foot step a sweet memory.

Vish,
Leaf on a lake

Nammoora munjaane

2008-06-20T13:08:00.000-07:00

ಮುನ್ನುಡಿ:ನೆನಪುಗಳು ಅತಿ ಮಧುರ.ನೆನಪುಗಳು ಸದಾ ಸಿಹಿಯ ಶೆವಗೆ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ.ನೆನಹು ಬಾಲಿನ ಬುತ್ತಿ, ಅನುಭವಗಳ ಅಕ್ಷಯ ನಿಧಿ, ಜಿವನಯತ್ರೆ ಬೇಸರವಾದಾಗ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನವನವಿನಥೆ ಮೊಲೆಯದೆ ಮಂಕು ಕವಿದಾಗ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬೆಸಿಳಬೆಗೆ ಬಳಲಿದಾಗ, ನಾವು ನೆನಪಿನ ಬುತ್ತಿ ತೆಗೆದು ಕಹಿ ನಾಲಿಗೆಗೆ ಒಂದಿಸ್ಟು ಸಿಹಿಯ ರುಚಿ ಕೊಡಬಹುದು. ನೆನಪು ಸಕ್ಕರೆಯ ಗೂಡಿನ ಹಾಗೆ. ಕಷ್ಟದ ಅನುಭವ ಇರಲಿ ಸುಖದ ಅನುಭವ ವಿರಲಿ ಎರಡನ್ನು ಸಮಾನತೆ ಇಂದ ನೋಡುವ ಮನೋಭಾವ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿರುತದೆ. ಎಲ್ಲೇ ಇರಲಿ, ಮನದ ಅಂಗಳಲ್ಲಿ ನೆನಪಿನ ಬುತ್ತಿ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟರೆ ಸಾಕು, ಮನಸು ಮಯಾಜಿಂಕೆಯಾಗಿ ತನ್ನದೇ ಅದ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಕುಣಿದು ಅನುಭವಗಳ ರಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಮೈ ಮರೆಯುತದೆ.ನಾವು ಎಲ್ಲೇ ಇರಲಿ, ಅಮೆರಿಕಾದ ಸಂಫ್ರನ್ಸ್ಸಿಸ್ಕೋ ಮಯಾನಗರಿಯ ಸಂತೆಯಲ್ಲಗಲಿ, ರಾಜಸ್ಥಾನದ ಮರುಬುಮಿಯಲ್ಲಗಲಿ, ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಸವಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಆ ನೆನಪಿನ ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯುತದೆ , ನೆನಸಿ ನೆನಸಿ ನಲಿದಾದ್ ಬಹುದು , ನಮಗೆ ಬೇಕಾದವರು , ನಮ್ಮ ಜೀವನ ಅನುಬವಗಳಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯವರು ಬಳಿಯಿದ್ದರೆ ಅವರಿಗೂ ಆ ಬುತ್ತಿಯ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟು, ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಅನುಬವಿಸುವ ಸುಕವನ್ನು ಇಮ್ಮಡಿಯಾಗಿ ಅನುಬವಿಸಬಹುದು . ಅಳಿಸುವವರಲ್ಲಿ ತಥಸ್ಯರವಾಗಲಿ, ವಂಗ್ಯ ಪರಿಹಸಯವಾಗಲಿ, ಜಿಹಸೆಯಗಲಿ, ಜುಗುಪ್ಸ್ಯೆಳಗಲಿ ತೋರಿ ಬಂದರೆ ಬೈಮುಂಚಿಕೊಂಡು ಮನದಲ್ಲಿ ಬುತ್ತಿ ಊಟ ಮಾಡಬಹುದು.

ನೆನಪಿನ ಸಾಗರಸುಲಿ ಇಂದ ಒಂದೆರಡು ಹನಿಗಳನ್ನು ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಜೊತೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡು , ಮೈ ತೋಲೆಸುಕೊಳ್ಳುವ ಬಯಕೆ ನನ್ನದು . ನೀವು ನನ್ನೊಡನೆ ಬರ್ಥಿರ ಅಂತ ಅಂದು ಕೊಂಡಿದೇನೆ ,ನಮ್ಮೂರ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ಸ್ವರ್ಗದ ಸಂಗ ಗೆಲೆತನವಿದೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಸಡಗರ, ದೇವನದೆವಥೆ, ಅವರ ರಜಾದಿನಗಳು ಬೂದರೆಗೆ ಬಂದು ಆಚರಿಸುವಂಥ ಸ್ತಳನೆ ನಮ್ಮೂರ ಹಳ್ಳಿಗಳು. ಅದೆಸ್ಟು ಹಸಿರಿನ ಬೈನದುರು, ಪ್ರಕೃತಿ ತೈಯಿಯ ತವರಿನ ಬೀಡು , ಹಕ್ಕಿಗಳ ಸಂಗೀತ ಮಂದಿರ . ಗಂಗಮ್ಮನ ಆಟಚೆಲ್ಲಟದ ಮೈದಾನ , ಭುಕಿರಿಟದ ಗತ್ತಿನ ಪರವಥಗಳ ನಾಡು . ಸುಂದರ ಸೃಷ್ಟಿಯಾ ವನಗಾಲ ಜಾಡು.

ನಾನು ನಮ್ಮೂರ ಮುಜಾನೆಯಾ ಬಗ್ಗೆ ಈ ಒಂದು ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಹೇಳಲು ಹೊರಟಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಹಲವು ಸಂಗಥಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನು ಆರಿಸಿ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ತೆರೆದಿತ್ತಿದೇನೆ. ನಮ್ಮೂರು ಎಂದರೆ ನನಗೆ ಪ್ರೀತಿಯ ತವರುನಾಡಗಿದೆ. ನಮ್ಮೂರಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಎಸ್ಟೋ ಹಸ್ಸ್ಯಮಯ, ಗಂಬಿರ, ಹಬ್ಬದ ಊಟ, ಬಯಲಟದ ಕುಣಿತ, ಬೇಟೆಯ ಕಥೆ ಎಲ್ಲವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಮುಂದಿನ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವೆ. ಈಗ ಹೇಳಲು ಹೊರಟಿರುವುದು ನನ್ನ ಮನಸಿನಲ್ಲದ ಕುಣಿತದ ಬಗ್ಗೆ. ಇಗೋ ಇಲ್ಲಿ ತೆರೆದಿಟ್ಟಿದೇನೆ........................................

>>>>>>>
ನಮ್ಮೂರ ಮುಂಜಾನೆ:
ನಮ್ಮೂರ ಮುಂಜಾನೆ ಎಂದರೆ ನನಗೆ ಬಲು ಹಿಗ್ಗು, ಕೋಳಿಯ ಕೊಕ್ಕರೆಯ ಖೂ ಖೂ ಎಂದು ಕೇಳಿಸುವ ಆ ಗಂಟಲಿನ ಗಂಟೆ, ಅರೆ ಬರೆ ನಿದ್ರೆ ಗೆ ವಿರಾಮ ನಿದುತಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ದೊಡ್ಡಮ್ಮನ ತುಲಿಸಿ ಪೂಜೆಯ ಗಂಟೆ ಏನು ಕಡಿಮೆ ಬಡಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಒಟ್ಟಾಗಿ ಗಂಟೆಗಳ ಸದ್ದು, ನಿದ್ದೆಯನ್ನು ಮೆಲ್ಲ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹೊರ ಹಕುತಿತ್ತು. ಆ ಹೂ ಎಂದು ಕಣ್ಣು ತೆರೆಯುವುದರೊಳಗೆ ಸಕ್ಕು(ಶಕುನ್ಥಳ) ನನ್ನ ತಂಗಿ ಅಣ್ಣ ಚಹಾ ಕುಡಿ, ಸ್ಪೆಷಲ್ K.T ಅಂತ ಎದ್ದೆಲಿಸುತಾಳೆ. ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಚಹಾ ಗಿಲಾಸನ್ನು ಅರ್ದ ಕಣ್ಣಿಂದ ನೋಡಿ, ಕೈ ಚಾಚಿ ಇದಿದಾಗ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವಿನ ಕೊಮಳಥೆ ಸಿಗುವುದೇ ಹೇಳಿ, ಕಣ್ಣು ಇನ್ನಸ್ಟು ಅರಳಿ, ಎದ್ದೇಳು ಲೇ ಎಂದು ಕೊಗಿದ ಮನಸು, ಇಡಿ ದೇಹವನ್ನು ಅಳಗಾದಿಸುತ್ತೆ. ನಮ್ಮೂರ ಚಹಾ ಅಂದರೆ ಸಕ್ಕರೆಯ ಪಾನಕ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ. ಗಟ್ಟಿ ಗಟ್ಟಿ ಹಾಲಿನಲ್ಲಿ ಸಕ್ಕರೆಯ ಸಂಘ, ಚಹಾ ಪುಡಿಯ ಹೊಕಲಿ ಅಡಿದನ್ಥಿರುತದೆ. ಚಹಾದ ಒಂದು ತೊಟ್ಟು ನಾಲಿಗೆಗೆ ಬಿಳುವುದೇ ತಡಾ, ಮೈ ಮನ, ಅರಳೋ ಕಮಲದ ಹೂವಂತೆ ಅರಳಿ ಬಿದುತದೆ. ಸದಾ ಅಜ್ಜಮ್ಮನ ಕೊಗು ಏನು ಅನ್ಥಿರಾ, ನಿದ್ರೆ ಮೊಬ್ಬಲ್ಲಿ ಚಹಾ ಮೈ ಮೇಲೆ ಬಿಲಿಸ್ಕೋ ಬೇಡ ಮಗ ಅಂತ, ಅವರ ರಾಗ ಪ್ರತಿ ದಿನವು ಪ್ರಥಿದ್ವಾನಿಯನ್ಥಿರುತದೆ. ಆ ಕೊಗಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯ ಹನಿಗಳ ಗುಂಪು ಇರುತ್ಹವೇ. ಪ್ರೀತಿಯ ಸಕ್ಕರೆಯ ಗೂಡಿನ ಪ್ರತಿ ರೂಪವೇ ನಮ್ಮಜ್ಜಿ. ಇನ್ನೇನು ಚಹಾ ಮುಗಿಸೋ ವಸ್ಥ್ರಲ್ಲಿ, ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ಅತ್ತ ಕಡೆ ಇಂದ ಬೇಗ ಹಲ್ಲು ಉಜ್ಜಪ್ಪ ಅಂತ ಹೇಳಿದಳು. ಆ ದಿನ, ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ನನಗೆ ಅಬಯಂಗ ಮದುಸುತಿದ್ದ ದಿನಗಳ ನೆನಪು ಬಂತು. ಅಬಯಂಗ ವೆಂದರೆ ಮೈಯನ್ನು ಕಾಯಿಸಿದ ಎಣ್ಣೆ ಇಂದ ಗರ ಗರ ಎಂದು ಉಜ್ಜಿ, ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಕುಧಿಯುವ ನಿರಿಂದ ಮೈ ತೊಳೆಯುವುದು. ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ರಾಪ ರಾಪ ನೀರಿನ ಹನಿಗಳು ಇಗ್ಗು ಮುಗ್ಗಾಗಿ ಬಿದ್ದಾಗ, ದೇಹದ ಕಂಡ ಪುಸ್ಟಗಳು ಸಡಿಲವಾಗಿ ಸೋತು ತಲೆಬಾಗಿಬಿದುತವೆ. ಎಷ್ಟು ಸಾರಿ ಬೇಡ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ಸಾಕು ಇನ್ನು ನಿರು ಸುರಿಯ ಬೇಡ ಎಂದು ಹಟ ಮಾಡಿದುಂಟು. ಅಬ್ಬ ಈಗ ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಅಬಯಂಗದ ಕಾಟ ತಪ್ಪಿತು ಎಂದು ನನಸ್ತಿಗೆ ನಾನೆ ನಗುತಿದ್ದೆ. ಅಸ್ಟರಲ್ಲಿ ತಿಪ್ಪು(ನನ್ನ ತಮ್ಮ) ಬೇವಿನ ಕಡ್ಡಿ ಇಡಿದುಕೊಂಡು ಬಂದು ಬಿಟ್ಟ.

ಟಿಪ್ಪು ಮತ್ತು ನನಗೆ ಅಜ ಗಜಂತರ ವತ್ಯಾಸ. ಅವನು ನುಸಿ ನುಸಿ ಮುಂಜಾನೆ ಎದ್ದು, ದನ ಕರುಗಳಿಗೆ ಮೇವು ಹಾಕಿ, ಮನೆಗೆ ಬಾವಿಇಂದ ನೀರನ್ನು ತುಂಬಿ, ಅತ್ತ ಹೊಲದ ಕಡೆಗೂ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಸೇರುತನೆ. ಚಿಕ್ಕ ವಯಸಿನಲ್ಲೇ ಅದೆಸ್ತು ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಾನೆ ಅನ್ಥಿರ, ಈ ಕೆಲಸವೆಲ್ಲ ಅವರಿಗೆ ದಿನನಿತ್ಯದ ಕೆಲಸವಗಿರುವುದರಿಂದ ಅಂತ ಮಹಾನ್ ಕೆಲಸವೆಂದು ಅನಿಸಿಕೊಳುವುದಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ. ಹಾಸಿಗೆ ಇಂದ ಮೆಲ್ಲ ಮೆಲ್ಲನೆ ಎಜ್ಜೆ ಇಡುತ್ತ, ಮನೆಯ ಮೇಲ್ಚವಡಿಗೆ ಹೋದೆ. ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮೇಲ್ಚವಡಿಗೆ ಹೋಗಲಿಕ್ಕೆ, ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಚವ್ಕಕರದ ಮನುಶ ದೂರುವಸ್ತ್ತುಕಿಂಡಿ ತೆರೆದಿರುತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ನಿಚ್ಚನಿಕೆ ಇರುತದೆ. ಆ ಕಿಂಡಿ ಮನೆಯ ಬೆಳಕಿನ ಮತ್ತು ವಾಯುವಿನ ಮೂಲ. ಏಣಿಯ ಸಹಾಯದಿಂದ ಮೇಲೆ ಹೋದೆನು. ಮೇಲೆಹೊದಕ್ಷ್ಣ ಮನಸು ಉಲ್ಲಸಗೊಂಡಿತು.ಕಾರಣ, ಆ ದಿನ ಪ್ರಕೃತಿ ತನ್ನ ಕರಾಮತ್ತು ತೋರಿಸಿಯೇಬಿತಿತ್ತು, ಮರೆಯಲಾರದ ದಿನವಾಗಿ ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಮನೆಮಾಡಿದೆ. ಮುಗಿಲಿಗೆ ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನಿಂತ ಎತ್ತರ,ಬಲು ಎತ್ತರದ ಪರ್ವತ ಶಿರೋಮನಿಗಳ ಗುಂಪು, ತಂಗಾಳಿಗೆ ಕುನಿಯತಿತ್ತು. ಕಪ್ಪು ಮೋಡಗಳ ದಿನ್ದುಂದು, ಬೂತಾಯಿಯ ಮೈಯನ್ನು ತ್ಹೊಲೆಯುದಿಕ್ಕೆ ಸಜ್ಜಗಿತ್ತು. ಎಲೆಲ್ಲಿ ಹಚ್ಹ ಹಸಿರಿನ ತಾಣ, ಪ್ರಕೃತಿ ತಾಯಿ ತನ್ನ ಮೈ ಬಣ್ಣದ ಹೊಳಪು ಬಿರಿದ ದಿನಗಳು. ದೂರ ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವ ಗವಿ ಸಿದ್ದೆಶ್ವರನ ಬಿಳಿ ಗೋಪುರ, ಬೂ ತಾಯಿಯ ಬೆಳ್ಳಿ ಮುಗಿಥಿ ತರ ಕನಿಸುತಿತ್ತು. ತಂಗಲಿಯ ಸ್ಪರ್ಷ, ಸೂರ್ಯನ ಒರೆಕಿರಣಗಳು ಮೈಯನ್ನು ಸೊಂಕಿದಾಗ ಮೂಡಿದ ಆನಂದದ ಅಲೆಗಳು, ಹಕ್ಕಿಯ ಚಿಲಿಪಿಲಿ ಗಾನ, ಮೂಖ ಮುಗ್ದ ದನಕರುಗಳ ದಿಂಡು, ಅದೆಸ್ಟು ನಿಸರ್ಗಿಕ ಬದುಕು, ಮನೆಯ ಮೇಲ್ಚವಡಿ ಇಂದ ನೋಡಿದಾಗ ಕಾಣಿಸುವ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣ, ಅದರ ಸುತ್ತ ಒಂದು ಕಟ್ಟೆ, ಕಟ್ಟೆಯ ಮದ್ಯೆ ಬೇವಿನ ಮರ, ಆ ಎಲ್ಲ ದೃಶಗಳು ಪ್ಯಾರಿಸ್ ನ ಏರ್ಪೋರ್ಟ್ಗಿಂತ ಒಂದು ಪಟ್ಟು ಎಚ್ಚು ಸುಂದರ ವಾಗಿ ಕನಿಸುತಿತ್ತು. ಆ ಪ್ರಶಾಂತ ವಾದ ವಥ ವರನ, ಹಳ್ಳಿಯ ಮನ, ಹಳ್ಳಿ ಬಾಷೆಯ ಸೊಬಗು, ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿದ ಬೇವಿನ ಮರದ ಬಿಸುನಿಕೆ, ಹರೆಟೆ ಕಟ್ಟೆಯ ಕೊಗು ಇನ್ನು ಮರೆತಿಲ್ಲ.
ನೋಡು ನೋದುತಿದಂಥಲೇ ಜಿನಿ ಜಿನಿ ಮಲೆಯಯ ಮಂದಕಮಲಗಳು ಆಕಾಶಗಂಗೆ ಇಂದ ಪಟ ಪಟ ವೆಂದು ಉದುರಿದಾಗ ತನು ಮನ ಮರೆತು ತಂಗಲಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲಿಹೋದೆ. ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಹನಿಗಳು ಒಂದರ ಮೇಲೊಂದು ಜಿಮ್ ಜಿಮ್ ಸದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತ, ಮೈಯನ್ನು ಬಡಿದಾಗ, ನಾನು ನನನ್ನೇ ಮರೆತು ಹೋದೆ. ಬೂಗಂದ ಸುವಾಸನೆ ಮೂಗಿನ ಮಗ್ಗಿಳಲ್ಲೇ ಇದೆ. ಹಿಡಿತಕ್ಕೆ ಸಿಗದೆ ಗಾಲಿಗೊಪುರದಲ್ಲಿ ತೇಲಿ, ನಾಲ್ಕು ದಿಕ್ಕನ್ನು ಸಂಚರಿಸೋ ಮನಸಿಗೆ, ಎಚ್ಚರ ಮಾಡಿದ್ದೂ ಟಿಪ್ಪುವಿನ ಕೂಗು. "ಅಣ್ಣ ಬಾ" ಎಂದು ದಡ ದಡ ಕೆಳಗೆ ಹೋದನು. ನಾನಂತು ಕೆಳಗೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ, ಬಯಲು ಸಿಮೆಯಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ಸಿಗುವ ಮಲೆನಾಡಿನ ಮೈಬನ್ನಕೆ ಸೋತು ಹೋದ ನನ್ನ ಮನಸು ಮಂಕಾಗಿತ್ತು.

ಮುಂಜಾನೆಯ ಕುಸುಮ ಬಸಿನ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಬಂದಾಗ ಮನಸು ಎಚ್ಚರಗೊಂದಿತು. ಸಮಯ ಸರಿಯಾಗಿ ೬:೩೦ ವಾಗಿತ್ತು, ಓಬ, ಮುನಿಯ ಇನಸ್ಟು ಜನ ಹಿಂದಿನ ರಾತ್ರಿಯಾ ವೇಳೆಗೆ ಶನಿವಾರದ ಸಂಥೆಗೆಂದು ಕಾಯಿ ಪಲ್ಲೆ ಮಾರಲು ಪೇಟೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದರು. ಅವರು ನಿದ್ರೆ ಮೊಬ್ಬಲ್ಲಿ ಮರಳಿ ಬರುತಿದ್ದರು, ನಮ್ಮ ದೊಡ್ದಪ್ಪನು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡ, ನಮ್ಮ ದೊಡ್ಡಪ್ಪವೆಂದರೆ ನನಗೆ ಬಲು ಇಷ್ಟ,ಅವರ ಸರಳ ನುಡಿ, ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವಿನಂತೆ ಮೃದುವಾದ ಮನಸು. ೭ ಊರಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಹರಿಶಂದ್ರ ನಂತೆ ಅವರ ನಿಜ ಸ್ವಬವ, ಅವರ ಪ್ರೀತಿಗೆ ನಾನು ಶರನಗಿದ್ದೆ. ಅವರು ಬರುತಿದಂತೆ ನಾನು ಕೆಳಗೆ ಇಳಿದು ಮಳೆಯ ಹನಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ವಗ್ಥಿಸಲಿಕ್ಕೆ ಓಡೋಡಿ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದ ಹತ್ತಿರ ಹೋದೆನು. ದೊಡ್ಡಪ್ಪ ವಾರದ ಸಂತೆ ಬೇರೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದರು. ನಾನು ಹೋಗುವಸ್ತ್ರಲ್ಲಿ ಟಿಪ್ಪು ಕೂಡ ಹಜಾರ್ ಇದ್ದನು. ದೊಡ್ಡಪ್ಪ ನನ್ನನು ನೋಡಿದಾಕ್ಷಣ "ಹೇಯ್ ಮಗ ನೀನಾಕೆ ಬರಲಿಕ್ಕೆ ಹೋದೆ, ಮಳೆ ಬರ್ತಾ ಇದೆ, ನಿಮ್ಮ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ನೋಡಿದರೆ ನನ್ನ ಗತಿ ಅಸ್ಟೆ" ಅಂತ ಹೇಳಿದರು. ಎನಪ ಬಯಲು ಸಿಮೆಯ ಗಂಡು ತನ್ನ ಒಡತಿ ಎಂದರೆ ಬಯನ ಅಂತ ಅನಿಸುಥ ಇದ್ದಾರೆ ದಯವಿಟ್ಟು ಅದನ್ನು ಮನಸಿನಿಂದ ತೆಗೆದು ಬಿಡಿ, ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರೇಮ ಬಂದನದ ನಾಲ್ಕೈದು ದಿನದ ಸಂಥೆಯೇ ಜೀವನ. ಇದು ನನ್ನ ಫಿಲಾಸಫಿ ಅಲ್ಲ ಕಣ್ರೀ, ನಮ್ಮೂರ ಫಿಳಸಪಿ. ಅದೇನೆ ಅಗಲಿ, ಮಳೆಯ ಹನಿಗಳ ಜೊತೆ ನಲಿದಾಡುವ ನನ್ನ ಮನಸು, ಸಂತ್ಹೊಸದ ಸಿಮ್ಮಸನವೆರಿ ಕುಳಿತಿತ್ತು. ಆ ದಿನ ಮಾತೊಂದು ವಿಶೇಷದ ಸಂಗತಿ ವೆಂದರೆ,

ನಮ್ಮೂರ ಪಟೇಲರ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡಿದ ಕೆಲ ಮಾತುಗಳು.
ಸಿದ್ದ ಗಾಡಪ್ಪ ಊರಿನ ಪಟೇಲ, ಹಿರಿಯನು ಹೌದು.ಅವರು ನನ್ನನು ನೋಡಿ, ಅವರ ದಾಸ ಗೋಣಿ ಬಸಪ್ಪ ತಂದಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಚತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನನು ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡ. ನಮ್ಮ ದೊಡ್ದಪ್ಪನು ಸಾಯಿ ಎಂದು ಅನುಮತಿ ಕೊಟ್ಟ. ಪಟೇಲ ನನ್ನನು ನೋಡಿ, ಶಂಕರ ನಿನ್ನ ದೊಡ್ದಪ ನೋ ಎಂದು ಕೇಳಿದ. ನಾನು ಅದಕ್ಕೆ ಹವ್ದರೀ ಎಂದೆ. ಏನು ಓದುಥಿರುವೆ ಮಗು ಎಂದು ಕೇಳಿದ. ನಾನು ಡಾಕ್ಟರ್ ಪದವಿ ಓದುತಿರುವೇನು ಎಂದೆ. ಅವರ ಮುಖ ಕೆಲ ಕ್ಷಣ ಮೂರ್ಚೆ ಹೋದಂಥೆತಿತ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ಬಳಿಕ, ಒಹ್ ಹೌದ ದೊಡ್ಡ ವಿದ್ಯೆನೆ ಹೊದುತಿರುವೆ, ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರು ಇದುವರೆಗೆ ಬ.ಅ ನೆ ಓದಿಲ್ಲ, ಬಲೆ ಬಲೆ ಅಂತ ಪ್ರಶಂಸೆಯ ನುಡಿ ಹೊರ ಚೆಲ್ಲಿದರು. ಇಗೆ ಮಾತು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಅವರು ನನ್ನನು ಬಹಳ ಮೆಚ್ಚಿ ಕೊಂಡರು, ಹೊಗಳಿದರು. ನೀನು ಶಂಕರನ ಮಗ ಎಂಥ ಅದ್ಭುತ ಅಂತೆಲ್ಲ ಕೊಂಡಾಡಿದರು. ಇಸ್ಟೆಲ್ಲ ಹೋಗಳಲಿಕ್ಕೆ ಕಾರಣನು ಇದೆ. ಅವರ ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳು ವಿದ್ಯೆಯ ಹಾದಿ ಮರೆತು ಎಲ್ಲೆಲೆಲ್ಲೋ ಚದುರಿ ಹೋಗಿದ್ದರು. ಮತ್ತೆ ಆ ಊರಲ್ಲಿ ೧೦ನೆ ತರಗತಿ ಓದಿದ ಕೆಲವೇ ಮಹಾ ಪುರುಷರು ಇದ್ದರು, ಅವರೆ ಜ್ನನಮಂದಳದ ಮಹಾ ಪುಜಾರಿಗಳು. ಪಟೇಲ ನಮ್ಮೂರ ದೇವರ ಎಣಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಮನುಶ ಅಂದರೆ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು. ಅವರ ಗಮ್ಮತ್ತು, ಗ್ವರವ ಅಸ್ತಿಸ್ತಯಾಲ್ಲ. ಪಟೇಲ ಊರ ಒಳಗೆ ಎಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟರೆ ಸಾಕು ಎಲ್ಲರು ಎದ್ದು ನಿಂತು ಗ್ವರವ ಸೂಚನ ನಿದಲೇ ಬೇಕು.ಹಾಗೆ ಪಟೇಲ ಬೇರೆ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಹೋದ ಬಳಿಕ ಮಾತ್ರ ವಸ್ತೆ ಅವರು ಕುಡುವಂತಿತ್ತು. ಇಗೆ ಇರುವ ಪರಿಸ್ತಿತಿಯಲ್ಲಿ ಶಂಕರ ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಬಡಜೀವಿಯ ಸಹೋದರನ ಮಗ, ಮಹಾನ್ ವಿದ್ಯವಂಥ ವೆಂದರೆ ಅದೆಸ್ಟು ಪ್ರಶಂಸೆಯ ಮಾತು ಅನ್ಥಿರ, ಆ ಕಾಲ, ಆ ದಿನಗಳು, ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಗ್ವರವದಯಕ ವಗಿದ್ದವು. ಮಾತಿಗೆ ಮಾತು ಸೇರಿಸಿ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವು ಪೂನಿಸಿ ಹಾರ ಮಾಡು ವಸ್ತರಲ್ಲಿ ಮನೆಯಂತು ಬಂದು ಬಿಟ್ಟಿತು.ಅಲ್ಲಿಂದ ಪಟೇಲರಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ ಮನೆಯ ಕಡೆ ನಡೆದೇ.

ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತಿದಂಥಲೆ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಂತೆ ದೊಡ್ಡಮ್ಮನ ಬೈಗಳು ಮಳೆಯಹನಿಗಳು ಕಿಂಥ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮೈಯನ್ನು ತ್ಹೊಯ್ಸಿದವು. ದೊಡ್ಡಪ್ಪ, ಪಟೇಲ ಏನೇನು ಕೇಳಿದ ಅಂತ ಬಲು ಕುತುಹಳಕರಿಯಾಗಿ ಕೆಳತೊಡಗಿದ. ಅಜ್ಜಿ, ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ನನ್ನನೆ ನೋಡತೊಡಗಿದರು. ಬಳಿಯ ಸಂದಿಯಲ್ಲಿಂದ ಟಿಪ್ಪು, ಕಣ್ಣಿನ ಉಬ್ಬನ್ನು ಮೆಲಾಕೆತ್ತಿ, ಬಾಯಿ ತೆರೆದ ಭಾವಿಯಂತೆ, ಕೂದಲು ಗಾಳಿಗೆ ಕೆದರಿದ ಉಲ್ಲಿನ ದಿಂಡು ಆಗಿ, ಬೆದರು ಗೊಂಬೆಯಂತೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಬಂದು ನನ್ನನೆ ನೋಡ ತೊಡಗಿದ. ಸಕ್ಕು ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ರೊಟ್ಟಿ ತಪ ತಪ ವೆಂದು ಬಡಿಯುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಕಿವಿಯ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು, ಮನಸನ್ನು ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಲು ಅನುಮತಿ ಕೊಟ್ಟಿದಳು.ಅವರೆಲ್ಲರ ಖುತುಹಲಕ್ಕೆ ಕೊಬ್ಬರಿ ಮಿಟಾಯಿ ಕೊಡಲಿಕ್ಕೆ ಸಿದ್ದನಾಗಿದಂತು ನಿಜ. ನಡೆದಿದ್ದನ್ನು ಸೊಗಸಾಗಿ ಹೇಳಿದೆ. ನಾನು ದೊಡ್ಡಪ್ಪ, ಪಟೇಲ ನಿನಗೆ ಶಂಕರ ದೊಡ್ಡಪ್ಪ ನೋ ಅಂತ ಕೇಳಿದ, ನಾನು ಅದಕ್ಕೆ ಮ್ ಎಂದೆ.ನೀನು ಡಾಕ್ಟರ್ ಅಂತ ಮಹಾ ವಿದ್ಯೆ ಓದುತಿರುವೆ ಅಂತ ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿಥ ನದ ಅಂತ ಹೇಳಿದಕ್ಷಣ, ದೊಡ್ಡಪ್ಪನ ತಲೆಗೆ ಸುತ್ತಿನ ರುಮಾಲು ತಲೆಯಿಂದ ಬುಜಕ್ಕೆ ಜಾರಿ ಗ್ವರವ ಸೂಚಕ ಬಟ್ಟೆ ಯಾಯಿತು. ದೊಡ್ಡಪ್ಪನ ಕೈಯಿ ಗಂಡಸ್ತಿನ್ ಎಮ್ಮೆಯ ಬಲಿಸ್ಟವಾದ ಮೆಸೆಯ ಮೇಲೆ ಕೈಯಿ ಸವರಿತು.ಅವರು ಪಟ್ಟ ಹೆಮ್ಮೆ ಅಸ್ಟಿಸ್ತಲ್ಲ. ನಿಜವಗಿಲು ಆ ಗಳಿಗೆ ಮರೆಯಲಾರದ ಗಳಿಗೆಯಾಗಿ ಉಳಿದುಹೋಗಿದೆ. ದೊಡ್ಡಮ್ಮನ ಮೂಗುತಿ ತಕತೈ ಎಂದು ಕುನಿಯತೋದಗಿತು. ಮುಖದ ರಂಗು ಕೆಂಪು ಕೆಂಪಾಗಿ ಬದಲಾಯಿತು. ನನ್ನ ಪದಗಳು ಕೇಳಿದ ಸಕ್ಕು ಉಲ್ಲಾಸದಿಂದ ಮತಸ್ಟು ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತ ರೊಟ್ಟಿಯನ್ನು ದಪ ದಪ ವೆಂದು ಕುಟ್ಟಿದಳು. ಟಿಪ್ಪು ಎಲ್ಲರನ್ನು ನೋಡುತ್ತ, ನಗುತ್ತ, ಮೆಟ್ಟಲಿನ್ ಮೇಲೆ ಜಿಗಿದನು.ಅಜ್ಜಿ ಬಂದು ನನ್ನನು ತಬ್ಬಿಕೊಂಡಳು.ದನ ಕರುಗಳುಉಲ್ಲನ್ನು ಮೆಯುಥಲೇ "ಅಂಬಾ ಹೂ ಅಂಬಾ ಹೂ" ಎಂದು ತಮ್ಮ ಕುಗಿನೊಂದಿಗೆ ಕುಶಿಯ ರಂಗನ್ನು ಚೆಲ್ಲಿದವು. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮೈಯಿಕಾಂತಿ ಊರಲ್ಲಿ ಚೆಲ್ಲಟವಡುವ ಸಮಯ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹರುಷದ ಹೊನಲು, ಅಜ್ಜಿಯ ಪ್ರೀತಿ, ದೊಡ್ದಪ್ಪನ್ ಬುಜದ ಮೇಲಿನ ಪಟ್ಟ ಪಟ್ಟಿ ರುಮಾಲು, ಸಕ್ಕುವಿನ ಆನಂದ, ಮೂಖ ಪ್ರಾಣಿಯ ಕೂಗು, ಟಿಪ್ಪುವಿನ ಜಿಗಿಥ, ಅಂದೆ ಸ್ವರ್ಗದ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಂತೆ ಇತ್ತು. ಆ ನಮ್ಮೂರ ಮುಂಜಾನೆ ನೆನೆದಗಳೆಲ್ಲ ಮತ್ತೆ ಊರ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದಸ್ತು ಆನಂದಾ.

ನಾನು ಉಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದು ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ. ನಮ್ಮ ಪೇಟೆ ಮಹಾನಗರ ಅಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಚಿಕ್ಕದಾದ ಚೊಕ್ಕ ನಗರ. ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿರಿಮನೆ ದಾಟಿ, ಅಂಗ್ಲದ ಅಸೆರೆಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಎಜ್ಜೆಯ ನಗರ.ಬೇಸಿಗೆ ರಜ ಬಿಟ್ಟಾಗ ಅಥವ ಹಬ್ಬ ಉಣ್ಣಿಮೆ ಇರುವಾಗ ನಾನು ದೊಡ್ಡಮ್ಮನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವ ಚಾಳಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ನಮ್ಮೊರ್ರು ನೆಲೆಸಿರೋದು ಗುಡ್ದಗಾಡಿನ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ. ಮನೆಯ ಅಂಗಳದ ಮಂಚದ ಮೇಲಿಂದ ಎದ್ದು ನೋಡಿದರೆ ಕಾಣಿಸುವುದು ದಟ್ಟವಾದ ಬೆಟ್ಟಗಳ ರಾಶಿಯನ್ನು.ಸುತ್ತಲು ಬೆಟ್ಟದ ಸಂತೆ.ರಾಶಿ ರಾಶಿ ದಸ್ಟ ಪುಸ್ಟ ಗಿಡ ಮರಗಳಿಂದ ಮೈಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಮುಗಿಲಿಗೆ ತಲೆ ಚಾಚಿ ಮೆರದಡುವ ಸುಂದರ ಗುಡ್ಡ ಗಾಡಿನ ಪ್ರದೇಶ. ಕಲ್ಲು ಮಣ್ಣಿನ ದಿಬ್ಬದ ಮೇಲೆ ನೆಲೆಸಿರೋ ಹಳ್ಳಿಯೇ ನಮ್ಮೂರು. ನಮ್ಮೂರೆನು ಕಡಿಮೆ ಹೇಳುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ, ಊರಿಗೊಂದು ಪಾಠಶಾಲೆ, ಊರಿಗೊಂದು ಗುಡಿ ಗೋಪುರ, ನೀರಿನ ಟ್ಯಾಂಕ್,ಸಕಾಗದಸ್ತು ಬಾವಿಗಳ ಸಾಲು, ಬೇರೆಲೆನಿಕೆಯ ಬೀದಿಗಮ್ಬಗಳು, ಪಂಚಯಥಿ ಕಟ್ಟೆ, ಹಬ್ಬ ಹರಿದಿನಕ್ಕೆ ಬಯಲಾಟ, ನಿಸರ್ಗಿಕ ಕಬ್ಬಿಣ ಅದಿರು, ಕಾಯಿಲೆ ವಾಸಿಗೆಂದು ಡಾಕ್ಟೋರಿನ ದವಾಖಾನೆ, ದಿನಕ್ಕೆ ಮೂರು ಹೊತ್ತು ಸಾರಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕ. ಎಲ್ಲ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಊರಿನ ಥರ ನಮ್ಮೂರ ರಸ್ಥೆಯು ತಗ್ಗು, ಉಬ್ಬು, ಕಲ್ಲಿಂದ ಕುಡಿದೆ. ನವಿಲಿನ ನಟಯದಂತೆ, ಕೋಗಿಲೆಯ ಕೊಗಿನಂತೆ ನಮ್ಮ ಬಸ್ ಕುಣಿ ಕುಣಿದು ಪ್ರಯನಿಸುತದೆ. ಗರ್ಬಿನಿಯರಿಗೆ ದವಾಖಾನೆ ಹೋಗುವ ಮುನ್ನವೇ ಹೆರಿಗೆ ಯಗುವುದಂತು ಕಂಡಿತ.

ಕೆಲಸದ ಬಿಸಿಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ, ದುಡಿಮೆಯ ಅರ್ಬಟದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನು ನಾವೇ ಬದಳಗಿಸಿಕೊಲ್ಲಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಾವೇ ನಮ್ಮೆದುರು ತಂದಿಕೊಂದಿದೇವೆ. ನನಗೆ ಕೆಲವರು ಹೇಳುವ ಮಾತು ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತೆ ಎನಪ ಅಂದರೆ ಕಾಲ ಬದಲಾಗಿದೆ" ಅಂತ.ನನಗೆ ಆ ರೀತಿ ಏನು ಅನಿಸುವುದಿಲ್ಲ.ಎಲ್ಲ ಹಾಗೆ ಇದೆ, ಅದೇ ಊರು, ಅದೇ ಗಾಳಿ, ಅದೇ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೌಂದರ್ಯ,ಬರಿ ನಾವು ನೀವು ಬದಳಗಿದ್ದೇವೆ. ಬದಲಾವಣೆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಿಯಮ ಆದರೆ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬದಲಾಗಬೇಕು ಅದು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಬಿಟ್ಟಿದು ಮಹಾರಾಯರೇ. ಆದೆನೆ ಅಗಲಿ ನೆನಪಿನ ಅಂಚಿಂದ ನಮ್ಮೂರ ಮುಂಜಾನೆ ಅಂತು ಜಿಗಿದು ಕುನಿಯುತಿದೆ.ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನೂ ನನಗೆ ಕೆಲ ಕಾಣಿಸಿದ ಇಮೇಲ್ ವಿಲಸಗೆ ಇಮೇಲ್ ಮಾಡಬಹುದು.
ಕನ್ನಡ: ನನ್ನಬಯಲಾಟ@ಜಿಮೇಲ್.ಕಂ
ಇಂಗ್ಲಿಷ್: nannabayalata@gmail.com

ಇಂತಿ ನಿಮ್ಮ ವಿಶ್